Μαθαίνοντας – Παίζοντας

Πρόσφατα επισκέφτηκα, ακόμα μια φορά, το Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Μία επίσκεψη που όσο μεγαλώνουμε αξίζει περισσότερο καθώς είμαστε ικανότεροι να αντιληφθούμε τη σημαντικότητα των ευρημάτων της κάθε έκθεσης. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά;

Πολλά σχολεία συνηθίζουν να πηγαίνουν τα παιδιά του δημοτικού ή του γυμνασίου. Συνήθως τα συνοδεύει  ο καθηγητής τους μαζί με έναν ξεναγό. Την ίδια ημέρα με εμένα υπήρχε και μια τάξη παιδιών Γυμνασίου που επισκέφτηκαν το Μουσείο και το πόσο βαριόντουσαν φαινότανε πεντακάθαρα στην στάση του σώματός τους και κυρίως στο πρόσωπο τους. Πιστεύω ότι πολλοί από εμάς ήμασταν έτσι στην ηλικία τους. Επίσκεψη σε μουσείο σήμαινε όχι διάβασμα για μία μέρα, χαλαρότητα και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης παρηγορούμασταν ότι τουλάχιστον δεν ήμασταν στην τάξη. Κάτι σαν θύμισα. Σωστά;

Θα μπορούσε όμως αυτό να αλλάξει; Πιστεύω πως ναι. Παρακολουθώντας την ξενάγηση παρατήρησα ότι ο ξεναγός έδινε πληροφορίες, για το κάθε τι, οι οποίες για ένα παιδί είναι ανούσιες. Ίσως κάποια ευρήματα θα έπρεπε να εξηγούνται συνολικά δίνοντας μια γενικότερη εικόνα της εποχής και χωρίς πολλές λεπτομέρειες και με περισσότερη εστίαση σε κάποια μοναδικά ευρήματα όπως είναι η μάσκα του Αγαμέμνονα ή ο μηχανισμός των Κυθήρων.

Παίρνοντας σαν παράδειγμα το μηχανισμό των Κυθήρων, ίσως θα μπορούσε να γίνει πιο ενδιαφέρον η εξήγησή του παίζοντας. Παραδείγματος χάριν θα μπορούσαν τα παιδιά να προσπαθήσουν να ζωγραφίσουν ή ακόμα και να φτιάξουν έναν παρόμοιο και εννοείται πιο απλό. Πιστεύω ότι αυτό θα τους εξάπτατε την περιέργεια και θα αποκτούσαν ενδιαφέρον. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι θυμούνται καλύτερα όταν κάνουν κάτι στην πράξη παρά τις θεωρίες.

Τα μουσεία μπορούν να γίνουν πολύ ενδιαφέροντα για τα παιδιά με λίγη προσπάθεια. Σίγουρα δεν είναι εύκολο και γι’ αυτό το λόγο οι περισσότεροι ενήλικες τα επισκέπτονται ξανά για να δουν ότι δεν πρόσεξαν στα παιδικά τους χρόνια.  Ίσως θα έπρεπε να γίνεται μια προεργασία στο σχολείο από τους καθηγητές για το τι πρόκειται να δουν. Ή να επισκέπτονται μόνο χώρους του Μουσείου μιας εποχής που διδαχτήκανε ή διδάσκονται εκείνη την χρονιά. Όλα τα άλλα για τα παιδιά είναι πράγματα από άλλο πλανήτη. Αλλά η μνήμη είναι πιο έντονη όταν είναι μικρός, οπότε ας κάνουμε μια προσπάθεια με το παιχνίδι να τους μείνουν αυτές οι επισκέψεις όσο το δυνατόν αξέχαστες!

Σαράφη Βασιλική, Επικοινωνιολόγος – Κοινωνιολόγος

Facebooktwitterinstagram

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *